ΕΙΜΑΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΣ.

ΕΙΜΑΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΣ.
Οναμαζομαι................δεν εχει σημασια.
Ειμαι ο Νοσηλευτης σου.
Ειμαι εδω για να φροντισω εσενα σε οποια αναγκη εχεις, σωματικη ή ψυχικη.
Ειμαι ο κρυφος ηρωας που δε θα δεις ποτε γιατι τα ματια σου ειναι εκπαιδευμενα να κοιτανε μονο ψηλα κι εγω ειμαι σκυμενος να σου βρω φλεβα, δε με βλεπεις.
Ειμαι το Α που σε παραλαμβανει απο το χερι στα επειγοντα και το Ω που σου δινει το εξιτηριο στο χερι παλι.
Ειμαι ο τελευταιος ανθρωπος που θα δεις το βραδυ και ο πρωτος που θα αντικρυσεις το πρωι.
Μερικες φορες δε προλαβαινω να πιω ενα ποτηρι νερο γιατι πρεπει να ενυδατωσω εσενα κι αλλους 20.
Ειμαι αυτος που θα σου βαλω τις φωνες οταν θα πεις ''δε μπορω αλλο''.
Ειμαι ο κλοουν του παιδιου σου, αρκει να μου δωσει ενα χαμογελο.
Ειμαι αυτος που θα ''πιω το αιμα'' των δικων σου, προκειμενου να στο μεταγγισω μαζι με ολες μου τις ευχες.
Ειμαι αυτος που ειμαι μαζι σου μονο στις λυπες σου. Θελω τις χαρες σου να τις μοιραζεσαι μονο με τους δικους σου. Μου φτανει που εγινες καλα.
Ειμαι ο λειτουργος που ειμαι συνεχως προσωπικο ασφαλειας στη κλινικη, εχει ή δεν εχει απεργια.
Ειμαι αυτος που δεν ειχε συναχι εκεινη τη μερα που με ειδες να κλαιω πανω απο το κρεβατι του παιδιου σου, εκλαιγα απο χαρα μονος, γιατι επροκειτο να σου πω πως η θεραπεια απεδωσε.
Ειμαι εκεινος που εμεινα ολο το βραδυ και σου εκανα παρεα γιατι οι δαιμονες σε κυνηγουσαν παλι και φοβοσουν.
Ειμαι αυτος ο αδαης παιχτης στη monopoly που μου τα πηρε ολα ο γιος σου. Εγω του πηρα ενα χαμογελο. Ειμαι πολυ πιο πλουσιος τωρα.
Το κρατος με ακουσε και πηρε τα λογια μου τοις μετρητοις τοσα χρονια. Ευχομαι να μας δει καποια στιγμη. Τον ιδρωτα μας. Την αγωνια μας. Τη ψυχη μας που βγαινει καθε μερα.
Ειμαι τοσα χρονια στα νοσοκομεια και ακομα δεν εμαθα να αμυνομαι. Δακρυσα τη πρωτη φορα που ''εφυγε'' καποιος, δακρυσα τη δευτερη, δακρυσα τη τριτη. Ακομα δακρυζω, καθε φορα.
Δεν εχω ωραια φωνη να σου τραγουδησω, αλλα το χαμογελο σου ειναι μουσικη για τα αυτια μου.
Δεν ειμαι καν ομορφος, αλλα εχω ομορφους συναδελφους.
Ειμαι ο δικηγορος σου, ο συνηγορος υπερασπισης στη μηνυση που σου κατεθεσε ο θανατος. Μη φοβασαι. Το 'χουμε.
Ειμαι αυτος που θα χαρει πολυ να σου πει ''αντιο, μη τολμησεις να ξαναερθεις εδω''. Ποτε ενα ''αντιο'' δεν ηταν τοσο χαρουμενο.
Ειμαι......ειμαι.....ειμαι πολλα περισσοτερα. Δε θα σου πω αλλα.
Αυτη ειναι η βδομαδα μου. Γιορταζω. Κι εγω και ολοι οι συναδελφοι μου.
Ειμαστε ο ανθρακας στα ματια πολλων, μα πραγματικα διαμαντια στη πραγματικοτητα ολων.
Μαρμαρινες ακλονητες κολωνες, η δυναμη της υγειας. Οι υπερασπιστες της ζωης. Οι ανθρωπινοι ανθρωποι.
Χρονια πολλα συναδελφε. Χρονια πολλα συναδελφισσα.

Λαμπρος Λιαπης (10/2/2015).